Nýja alter-ego-ið mitt fór ásamt föruneyti Drekabananans og murrkaði lífið úr nokkrum Draconians áður en þau fóru öll "under cover" og siguðu græna drekanum Cyan Bloodbane á móti aðaldrekanum í rauðu herdeildinni. Það heppnaðist alveg príðilega þó svo að hugrakka riddaranum hefði verið illa við að læðast svona og svíkja og pretta.

Þegar þessu var öllu lokið var stríðið búið og við (þ.e. spilararnir, ekki persónurnar okkar) fórum að sofa. Sú nótt var greinilega rosalega góð því að þegar við héldum áfram að spila á laugardagskvöld voru liðin fimm ár frá því stríðinu lauk. Við vorum að þvælast um götur Palanthas þegar gömul kerling las í spil fyrir okkur, varð gríðarlega hrædd og gaf okkur rauðan gimstein. Þvínæst tókum við að okkur að fara í hættuför til að sækja nokkra hluti í kastala lengst fyrir sunnan. Á leiðinni þangað rákumst við á vampíru, réðum niðurlögum hennar, lentum í alveg fáráðlegum torfærum þegar átti að "stytta sér leið, því við erum búin að vera svo lengi á leiðinni". Það olli almennum krankleika og kvefi, óráði hjá kendernum og ekki má gleyma hinum dýra kveðskap sem læddist inn líka (verst að það hafi gengið svona illa að syngja þetta fallega ljóð).

Eftir torfærur og erfiðleika komumst við loksins í þennan kastala. Hann hafði einhverntíma verið fallegur en eitthvað voru eigendurnir lélegir í því að halda honum við. Hönnuðir hljóðkerfisins hljóta líka að hafa haft mjög sérstakan smekk því að allstaðar þar sem opnaðar voru hurðir heyrðust væl og kvein sem skáru í gegnum merg og bein. Við hittum helling af draugum og réðum niðurlögum wyvern, harpy, wraiths og ýmissa annarra. Það skemmtilegasta hlýtur nú samt að vera þegar við vorum að berjast við crypt things í kjallaranum. Fimm stykki af þeim í einu, fimmtán í heildina, og þau gátu teleportað okkur út úr kastalanum ef við féllum á saving throw. Á tímabili var galdrakarlinn minn sá eini sem ekki féll á saving throw, þannig að hann gat nýtt sér alveg helling af svæðisgöldrum sem hann átti, göldrum sem hefðu annars grillað eða fryst samferðalanga hans. Þannig að það voru bara sprengingar og ljósasjóv á meðan félagar hans voru að skokka aftur inn í kastalann.

Að endingu var búið að hreinsa út öll skrímsli og þá var ekkert eftir annað en að róta í draslinu sem var þarna og klára svæðið af. Við enduðum með að lenda í miðjunni í rifrildi milli lich, frænda hans og systur þar sem öll þrjú vildu fá hníf með umræddum rauða gimsteini. Við létum gelluna fá hnífinn en það endaði ekki vel. Hún byrjaði að væla og kveina og við soguðumst öll inn í gimsteininn... Framhald seinna...