« Föstudagur | Heim | Þú færð það sem þú borgar fyrir »
Föruneyti drekabanans ríður á ný
Á laugardagskvöldið reið föruneyti drekabanans fram á ný eftir viðkomu í Waterdeep. Enn er áætlunin að leita uppi Albínóann sem gyðjan Lloth fól föruneytinu að finna. Leit okkar í Waterdeep hafði ekki borið árangur en Mariella benti okkur á að fara til Cormyr að tala við Azoun konung og galdrakarlinn Vandergahast því að þeir gætu kannski hjálpað okkur. Við lögðum af stað og ákváðum að þræða vegina eftir fremsta megni. Því ákváðum við að ríða að Daggerford og gista þar, og taka síðan nokkuð langan sprett framhjá Dragonspear Castle yfir að Boarskyr Bridge þar sem eru varanlegar tjaldbúðir. Þetta var sem sagt áætlunin.
Hún breyttist fljótt. Kenderinn varð sér úti um fljúgandi teppi í Waterdeep og þvældist á því þar til hann hitti nokkra Sprite sem tóku hann fanga. Við ákváðum að halda áfram að Daggerford og bíða hans þar, fara frekar seinna og leita að honum ef hann skilaði sér ekki. Þar fékk Magnus Cro að bragða á alveg eðaldrykk, þó hann þyrfti að skrifa undir samþykki þess að hann tæki á sig kostnað af hvaða skemmdum á húsgögnum og öðrum innanstoksmunum, endurlífgunum, endurholdgunum, ferðum til að sækja fólk af öðrum plönum og bardögum við skrímslum sem kæmust inn úr öðrum víddum, sem hlytust af neyslu galdrakarlsins af drykknum (listinn var reyndar mikið lengri). Hann samþykkti þetta með glöðu geði en þetta leiddi samt til þess að Magnus endaði uppi í rjáfri inni í kúlu úr algjöru myrkri (þó að álfurinn hefði náð að koma í veg fyrir að Magnus kastaði fireball galdri innanhúss).
Daginn eftir var lagt af stað aftur. Framan af var dagurinn frekar viðburðalaus en kenderinn hafði það samt af að koma öllum hópnum í vandræði. Hann skrapp nefnilega upp að Dragonspear kastalanum og varð það á að segja grænum abishai að hann hefði riddara með sér í för. Fyrr en varði hafði þessi græni fengið tvo vini sína til að koma og kíkja á okkur. Þeir voru nú ekkert sérlega erfiðir viðureignar því þó þeir virtust þola skaða nokkuð vel þá gerðu þeir engan sérstakan skaða. Það versta við þá var samt halinn, því þar höfðu þeir eiturbrodd. Þessi eiturbroddur varð einmitt álfinum okkar, Maraim, að fjörtjóni.
Þá tók við frekar langur útúrdúr, þar sem við fórum til Evereska þar sem búa margir álfar. Þar fundum við prest Mielikki sem gat endurlífgað álfinn okkar en þurfti til þess nokkra daga. Á meðan við biðum dunduðum við okkur við uppbyggilega hluti eins og að (reyna að) drekka elverquist, (reyna að) læra nýja galdra og... hvað var það... æ, já, rífast og fara í fýlu. Dvergurinn og kenderinn fóru í massíva fýlu þar sem báðir fengu á einhverjum tíma að dúsa í kúlunni og kenderinn stal ofur hamrinum af dvergnum. Það mál er enn óútkljáð.
Álfurinn var lífgaður við en var sá úrillasti álfur sem nokkurntíma er hægt að hitta. Álfar lifa nefnilega svo stórkostlegu framhaldslífi að þeir vilja ómögulega koma til baka aftur. Hún tók samt þá ákvörðun að klára dæmið svo hún kæmist aftur þangað.
Kvöldið var svo toppað af með því að hreinsa út úr gömlum dverganámum. Nokkuð gott mál.
Ritað 15. febrúar 2005 kl. 17:21 um roleplay| Skoðanir (0) | Tilvísanir (0)
Tilvísanir
Tilvísunarslóð fyrir þessa færslu:
http://www.valdisbjork.com/MT/mt-tb.cgi/102
