www.ValdísBjörk.com

Já, nú er Hartmann litli orðinn mánaðar gamall og mér sýndist vera kominn tími fyrir blogg á mína eigi síðu (nokkrar færslur hafa ratað inn á síðunna hans, þó ég hafi ekki nennt að blogga fyrir mig).
Fjölskyldulífið er smám saman að venjast. Hartmann er búinn að fá nafnið sitt og hefur líka undanfarna daga verið með meltingartruflanir, en þær virðast vera að sjatna. Hann var allavegana tiltölulega rólegur í gær. Eftir helgina fer svo Tryggvi aftur að vinna og þá þurfum við Hartmann að venjast því að vera bara tvö yfir daginn.

Já, það hefur ýmislegt gengið á undanfarna daga. Við mættum á mánudag í gangsetninguna og ég fékk fyrsta stílin til að setja allt af stað. Á þriðjudagsmorgun var bætt við allskonar ráðum til að koma hlutunum í gang, fyrst annar stíll, svo drip í æð og loks voru sprengdir belgirnir. Yfir daginn komu töluverðir verkir en þrátt fyrir þá náðust aldrei meira en fjórir í útvíkkun.
Um sexleitið var síðan orðið útséð að þetta væri ekki að ganga, dripið var komið í hámark og úrræðin að þrjóta. Þá var tekin sú ákvörðun að við færum í keisara og eftir það gengu hlutirnir frekar hratt. Ég var undirbúin fyrir skurð og trillað með okkur niður á skurðstofu, þar var skellt í mænudeifingu þar sem ég var lömuð fyrir neðan mitti og áður en ég vissi af eiginlega var búið að skella upp skilrúmi og skera barnið úr mér. Ég var að sjálfsögðu oh-so-gracefull, ældi í poka á meðan ég heyrði erfingjann hefja upp rödd sína í fyrsta skipti (hann var reyndar ennþá hálfur inni þegar hann byrjaði að tjá sig). Þá var mér tilkynnt að þetta væri strákur. Stór strákur. Tryggvi fékk að fara með stráknum til barnalæknisins í skoðun á meðan ég var saumuð saman. Þeir komu svo aftur og við fengum að dást að syninum í smá stund þangað til Tryggvi og sonur fóru upp á fæðingardeild en ég fór yfir í vöknun í ýmiskonar eftirátékk. Þeir komu svo til mín stuttu seinna og við prófuðum brjóstagjöf og dáðumst auðvitað að syninum. Við athugun kom í ljós að mér hafði blætt töluvert og þá tók við töluvert vesen við það að moka hálfstorknuðu blóði út úr leginu. Verð að viðurkenna að ég hafði ekki svakalegt gaman af þeim aðförum. Þetta leiddi samt til þess að ég fékk að eyða fyrstu nóttinni í lífi sonar míns á vöknunardeildinni þar sem var potað í mig á hálftíma fresti, en Tryggvi og keisarinn fóru saman upp á fæðingardeild.
Núna erum við að takast á við nokkur verkefni. Strákurinn taldist anda undarlega svo að honum var skúbbað yfir á barnadeild í rannsóknir og þar var hann settur í lyfjagjöf og hann hefur þurft að sofa þar undanfarnar nætur. Ég hef verið að skríða saman eftir skurðinn, var miskunnarlaust látin labba um gangana og nú er ég orðin nokkuð góð, enda eins gott fyrir allar ferðirnar okkar eftir sjúkrahúsinu endalöngu yfir á barnadeildina. Við höfum svo í sameiningu reynt að koma brjóstagjöf af stað. Tryggvi hefur tekið að sér upplýsingagjöf til umheimsins og stumrar í kringum okkur og passar að okkur vanhagi um ekkert.
Núna í nótt fær sá litli að vera hjá mér og á morgun kemur í ljós hvort hann er með sýkingu eða ekki og það ræður úrslitum um það hvenær við komumst heim. Ja, það og brjóstagjöfin, sem er ekki komin af stað ennþá.

Í kvöld fer ég í gangsetningu niðri á sjúkrahúsi. Tryggvi kemur í fyrramálið og verður með þegar fæðingin fer svo almennilega af stað. Það verður ágætt að ná að klára þetta dæmi, við erum farin að hlakka frekar mikið til að fá að hitta þessa þrjóskukind sem er búin að láta bíða svona eftir sér.
Við fórum annars í Hrísateiginn í fyrradag og áttum nokkuð góðan dag. Hittum þar Eddu og Hrafnkel og gátum á endanum fengið hann til að þora að snerta bumbuna. Hann ætlaði ekki að þora því alveg strax, hann hafði nefnilega heyrt af því að svona litlubörn í bumbum ættu það til að sparka og hann vildi ekki láta sparka í sig. Hann var samt ferlega upprifinn yfir því að finna smá spark þegar hann loksins þorði.
Við reiknum með að dagurinn á morgun fari í það verkefni að koma þessu blessaða barni í heiminn og á meðan verður sennilegast skorið á vel flestar samskiptaleiðir, ef ekki allar. Þegar eitthvað verður að frétta þá sendum við út boð til helstu hagsmunaaðila og vonumst til að þau verði látin ganga.

Við erum búin að setja upp bráðabirgðasíðu fyrir erfingjann. Það má nálgast hana á slóðunum http://barn.valdisbjork.com/ og http://barn.trigger.is/. Endilega kíkið þangað og takið þátt í skoðanakönnun um kyn barnsins.
Viðbót: Við höfum rekið okkur á það að skoðanakönnunin virkar bara á slóðinni barn.trigger.is svo að það er best að notast við hana í bili.

Já, við bíðum enn. Húsráðin hafa verið reynd eitt af öðru og við erum búin að koma öllu í stand eins og hægt er fyrir barnið. Við höfum jafnvel farið út í samningaviðræður, reynt að útskýra fyrir barninu að nú sé allt klárt og óhætt að koma í heiminn.
„Þú veist að vaggan er tilbúin, kerran er komin og við erum komin með bílstól svo við getum tekið þig með okkur heim?“ … Ekkert svar.
„Hefurðu áhyggjur af veðrinu? Ég er viss um að afi þinn og amma komast örugglega yfir Víkurskarðið áður en við förum með þig heim. Vaggan kemst alveg til skila og ef ekki, þá er örugglega nóg pláss á milli okkar í risastóra rúminu fyrir eina nótt eða svo.“ … Ekkert svar.
„Það bíða allir í röðum eftir að fá að dást að þér. Það verður nefnilega ekkert smá stuð að láta dást svona að sér.“ … Ekkert svar.
„Ertu að bíða eftir dönunum? Það er eflaust betra að vera komin(n) nokkrum dögum á undan þeim, vera búin(n) að átta sig aðeins á lífinu og tilverunni áður en þau koma til að dást líka.“ … Ekkert svar.
„Veistu hvað er geðveikt stuð hérna úti? Þú getur prófað að anda, grenja, borða, stressa upp foreldra þína og láta dást að þér. Það er svaka gaman. Svo ber fólk miklu meiri virðingu fyrir þér ef þú ert orðin(n) að sjálfstæðri manneskju. Hættir algjörlega að kalla þig svona nöfnum eins og Kúlubúinn. Prófaðu bara, það er geggjað hérna úti.“ … Ekkert svar.
„Hefurðu áhyggjur af því að amma þín nái ekki að fljúga að sunnan í svona veðri?“ Spark!
Þar höfum við það. Barnið vildi ekki koma í gær því það hefur áhyggjur af ömmu sinni fljúgandi í þessu veðri. Amman hefur í millitíðinni lýst því yfir að hún komi á skírdag. Vonandi verður barnið komið á undan henni…

Við Tryggvi gáfumst upp á Hjálmatónleikum áðan. Eflaust voru Hjálmarnir sjálfir ágætir, en því miður voru áheyrendur ekki alveg á réttum kalíber. Við mættum þokkalega tímanlega, að okkar mati, en náðum sætum úti í horni nálægt innganginum. Nokkuð inn í tónleikana gáfumst við upp, þegar það lagðist á eitt að við heyrðum varla tónlistina fyrir kjaftagangi allstaðar í kringum okkur, sáum ekki hljómsveitina fyrir fólki sem stóð á fáránlegum stöðum (þetta áttu jú að vera sitjandi tónleikar) og svo var mér farið að verða flökurt út af reyknum sem barst inn um dyrnar. Það endaði þannig að við stungum af.
Annars tók Tryggvi nokkrar myndir áður en við fórum af stað.